نباید نگران صحبت کودک در خلوتش باشید

salamatmag (1)
ب

آیا صحبت کردن کودک در خلوتش نشانه بیماری است ؟

salamatmag 1 15 300x150 نباید نگران صحبت کودک در خلوتش باشید

 

در این مقاله در سلامت مگ به اینکه نباید نگران صحبت کودک در خلوتش باشید می پردازیم ، با ما تا پایان مقاله همراه باشید

 

 

۴ ماهگی

 

اصولا کودکان حدود ۴ ماهگی شروع به قان و قون کرده و صداها و آواهایی را تولید خواهند کرد که البته مفهوم خاصی ندارد. از حدود سن شش تا هفت ماهگی کم کم این آواها آهنگین شده و مادر و پدر احساس خواهند کرد فرزندشان چیزهایی را می گوید ولی صرفا آوایی هست که تولید می شود و معطوف به کلمه خاصی نیست و معنی خاصی ندارد

 

 

۹ ماهگی

 

اولین ادای کلمات و حرف زدن کودک ، حدود ۹ تا ۱۰ ماهگی هست. البته امکان دارد که کلمه را ادا بکند ولی معنای آن ندانسته باشد. مانند کلمه «ما ما» یا «با با» را تکرار می کند ولی هنوز دقیقا نمی داند معنای آن چیست. به این مرحله گفتار «کلمات کاذب» گفته خواهد شد.

 

بعضی وقت ها والدین با دیدن حرف زدن کودکان در خلوت با خودشان نگران می شوند و فکر میکنند کودکشان از نوعی مشکل روحی رنج می برد،در حالیکه این تخیلات کودکانه قسمتی از رویاهای شیرین این دوران می باشد.

 

 

نسرین ریاحی ، با بیان این مطلب، گفت که: بیشتر کودکان در روند رشدی خود بین سه تا پنج سالگی دوست خیالی برای خود دارند، با دوستان خود غذا می‌خورند، صحبت می کنند و بازی می‌کنند، اما این موضوع به ‌هیچ‌ وجه نگران‌کننده نمی باشد و از بعضی جهات هم مثبت خواهد بود.

 

این کارشناس اگفت: کودکانی که دوستان خیالی دارند بهتر از بقیه می‌توانند عواطف هم سن و سالان خود را بفهمند، دنیای اطراف خود را از زوایای متفاوت ببینند، خلاق‌تر از سایر کودکان می باشند و از لحاظ برخوردهای اجتماعی نیز بهتر عمل می کنند، در نتیجه وجود این موجودات خیالی هیچ تأثیر منفی در شکل‌گیری شخصیت کودکمان نمی گذارد.

 

salamatmag 2 12 300x150 نباید نگران صحبت کودک در خلوتش باشید

 

وی دراین باره در ادامه گفت: وجود دوست خیالی در زندگی کودک به ‌مرور و با ورود به عرصه‌های اجتماعی که شامل مدرسه هست کمرنگ می‌شود و با افزایش تعاملات اجتماعی از بین خواهد رفت، از این ‌رو والدین تنها در یک مورد باید احساس خطر و دلواپسی بکنند، آن ‌هم وقتی است که فرزندشان حتی با بالا رفتن سن از حضور در محافل اجتماعی خودداری بکند، به انزواطلبی علاقه نشان بدهد و همچنان به داشتن دوستان خیالی خود اصرار داشته باشد.

 

ریاحی تأکید کرد: شکل‌گیری این حالت در فرزند یک خانواده نگران‌کننده می باشد، چون می‌تواند نشانه هایی از اختلال توهم به شمار برود. حتی در بعضی موارد فرزند یک خانواده اذعان کرده که دوست خیالی‌اش به او دستوراتی داده است و او را به انجام اعمالی هر چند ناخوشایند مجبور می کند. در صورت بروز این نشانه ها والدین موظف‌اند با یک کارشناس و روان‌درمان مشاوره بکنند و برای درمان فرزندشان اقدام بکنند

 

یک آسیب شناس گفتار و زبان با بیان اینکه اعمال نادرست، اجتناب و فرار از حرف زدن را در کودکی که دچار مشکل گفتاری است تقویت می‌کند، می گوید: والدین نباید نگران گفتارغیر واضح کودک بوده باشند بلکه با بکارگیری شیوه‌های مناسب کودک را در تلفظ درست کلمات یاری بکنند.

 

لیلا رستم شیرازی در گفت وگو با خبرنگاران دانشگاه علوم پزشکی تهران، با گفتن اینکه والدین باید اضطراب و نگرانی‌های خود را در برابر گفتار غیر واضح کودک کنترل بکنند، گفت: اطرافیان نباید اجازه دهند کودکان بدانند نگران و مضطرب گفتار آنها می باشند بلکه در برخورد با مشکل گفتار فرزندشان، کاملا طبیعی و مثل مواقعی که کودک گفتار روان دارد رفتار بکنند.

 

وی با اشاره به اینکه تغییر چهره و پدیدار شدن اضطراب و نگرانی در رفتار و ظاهر فرد شنونده، کودک را حساس کرده و مشکلش را دو برابر خواهید کرد، گفت: صحیح است برای کودک زمینه تجارب خوب از صحبت کردن فراهم بشود تا این خاطرات علاقه به گفتار، حتی با وجود مشکل را در کودک تقویت بکند.

 

رستم شیرازی افزود: این کار را می توان با تمجید در مواقعی که مفهوم گفتار کودک کامل است انجام بدهید. در واقع این تمجید نه برای اینکه روان صحبت کرده باشد بلکه به خاطر این که محتوای گفتارش خوب می باشد صورت می گیرد.

 

وی درمان لکنت را کاری طولانی و نسبی عنوان می کند و گفت: والدین نباید از ادامه درمان خسته بشوند و با مطرح کردن مطالبی مثل فایده‌ای ندارد، گفتارت فرقی نکرده، انگیزه و علاقه کودک را نسبت به درمان کم نکنند، بلکه کوچکترین موفقیت کودک را تشویق بکنند تا او به درمان علاقه مند بشود و این مسیر را تا انتها طی بکند و نتیجه گیری کند.

 

این آسیب شناس گفتار و زبان یادآور میشود که: چنانچه الگوی گفتاری اطرافیان سریع و نامفهوم هست، حتما الگوی گفتاری و طرز صحبت کردن خود را به شیوه شمرده و آرام حرف زدن تغییر بدهند تا این الگو به طرز غیرمستقیم مشوقی برای به کارگیری شیوه‌های گفتاردرمانی برای نوزاد باشد.

 

رستم شیرازی با تاکید بر اینکه هیچ گاه گفتار فرزندتان را نباید قطع کنید، گفت: سعی نکنید با عنوان کمک کردن به فرزندتان، به جای او صحبت بکنید، بلکه بهتر هست به وی اجازه بدهید به هر نحوی که می تواند صحبت بکند.

 

وی در ادامه می گوید: تنها در صورتی که مشکل در یک کلمه خیلی طولانی شده می توان با او همراهی کردن او تا راحت‌تر کلمه را بگوید. رفتارهای نادرست، اجتناب و فرار از صحبت کردن را در فرزندتان ایجاد و تقویت می‌کند.

 

رستم شیرازی یادآور شد: به جای امر و نهی کردن به کودک و ایجاد شرایط استرس زا، باید با او ارتباطی دوستانه و صمیمانه برقرار بکنید و این موضوع را با رفتار خود به کودک نشان بدهید